İsmail Enes Selvi

Sanatsal pratiğim, biçimi yalnız estetik bir sonuç olarak görmez. Biçimi; toplumsal, kurumsal ve ideolojik yapılar içinde oluşan bir düzen olarak ele alır. Çalışmalarım, formun nasıl kurulduğu, nasıl tekrarlandığı ve zamanla nasıl doğal kabul edildiği soruları etrafında şekillenir.

Üretimlerimde tekrar, kalıp, yüzey, modül ve varyasyon gibi yöntemleri sık kullanırım. Bu yöntemler benim için biçimsel tercihlerden ibaret değildir. Aynı zamanda normların, kurguların ve meşruiyetin nasıl yeniden üretildiğini göstermenin yollarıdır.

Kurgu ve Alan başlıklı çalışmalarımda, Pierre Bourdieu’nün alan ve doxa kavramlarından yola çıkarım. Bireysel üretimi çevreleyen görünmez yapıları, seramik üzerinden mekânsal ve biçimsel olarak araştırırım. Bu yapılar çoğu zaman düzenli, pürüzsüz ve kendiliğindenmiş gibi görünür. Oysa bu doğallık da kurgunun bir parçasıdır.

Daha erken dönem işlerimde form, yüzey ve doku üzerine yoğunlaştım. Zamanla bu araştırma, bireyin yapılar içinde nasıl biçimlendiği ve dönüştüğü sorusuna yöneldi. Başkalaştıran gibi çalışmalarda bu gerilim beden ve yüz üzerinden daha açık biçimde görünür.

Seramik benim için bir malzemeden fazlasıdır. Tekrar, kalıp, yüzey ve üretim disiplini üzerinden düşünmeyi sağlayan bir araştırma alanıdır. Bundan sonraki çalışmalarımda bu hattı, sanat alanındaki kurumsal yapılar, sergileme biçimleri ve meşruiyet mekanizmaları üzerinden geliştirmeyi hedefliyorum.